Vandaag en gisteren was de voorstelling ‘Bastaard/Ariadne & de Minotaurus’ te zien voor publiek. Een kleine groep leerlingen van CLW Kortrijk beet zich gedurende een drietal maanden vast in de mythe van de Minotaurus. Ze vertrokken onder begeleiding van Thijs Verbrugge en Annelore Smits (DF) vanuit de originele en eeuwenoude Griekse mythe, maar al snel blijkt dat ze hier via diepgaande reflectie ook van los gekomen zijn en zochten naar een eigenzinnnige en actuele invulling van het oorspronkelijke verhaal. De interpretatie van Ariadne als dochter van een liefdeloze moeder en het portret van de Minotaurus als bastaardkind, leggen hun menselijke eigenschappen en een aantal aangrijpende psychologische vragen bloot. Wat was er eerst: het monster of het verstoten kind met monsterlijke ouders?

In het eerste deel zien we drie Ariadne’s, elk brengen ze een sterke monoloog vanuit een ander gezichtspunt. Ze concurreren met elkaar op scene in een spel van evenwijdige lijnen naar de tribune toe waarop ze heen en weer lopen, standvastig plaatsnemen en elkaar de pas afsnijden. Ze zoeken naar een erkenning die maar niet lijkt te komen. Hun bewegingstaal is knap uitgewerkt en geloofwaardig.

De teksten zijn poëtisch en heel herkenbaar, ook los van de mythe. Ik lees een zoektocht naar liefde, over grijpen en loslaten, verlangen naar begrip en noodgedwongen laten leven. Over de dynamieken van een ingewikkelde familiegeschiedenis met tragische gevolgen. Ik zie een heldere interpretatie die aanzet tot nadenken.

Ik zie drie sterke performers en dat is niet anders in het tweede deel van de voorstelling, dat inhoudelijk aansluit en verder bouwt op het verhaal van de koning en koningin, van Ariadne en de Minotaurus. De scenografie, waarbij rechts vooraan op scene een vierkant is afgeplakt waarin de bastaard vastzit, versterkt het beeldend aspect van de voorstelling. Doorheen de kostuums is de letterlijke draad uit het verhaal terug te vinden, ook hier is goed over de details nagedacht.

Geroerd en onder de indruk!